De bewoners van zorghuis Anna Heerkens en hun familie wilden naar het Bevrijdingsfestival. Een prachtig uitje zodat de dementerende ouderen naar muziek konden luisteren. Op de dag zelf werd gewaarschuwd voor stormachtig weer. Het Bevrijdingsfestival gaf een negatief advies om te gaan. Maar dat weerhield de ouderen en verzorgers niet om te gaan.

Door Kirsten Notten

In dit eerste artikel over de veranderingen in de zorg bij Anna Heerkens een verhaal waar medewerkers trots op zijn en het verhaal van de vrijwilligers.

Emmy, de assistent van woning 3 in zorghuis Anna Herkens, geeft het Bevrijdingsfestivalvoorbeeld om te laten zien wat het betekent om in de zorg te werken vanuit de kwaliteit van leven. “Wanneer hebben deze mensen nu voor het laatst regen gevoeld? Stel je voor dat ze nooit meer regendruppels op hun hoofd voelen. Familieleden zeiden dat we gewoon moesten gaan. Er kan altijd wel iets gebeuren.“ Zo wil IJsselheem werken. Bewoners en familie verzinnen samen wat ze willen doen. De buurt en vrijwilligers helpen om het mogelijk te maken.

Grote grijns

Emmy vervolgt haar verhaal over het Bevrijdingsfestival: “We hebben een stapel regencapes meegenomen. Een hele stoet met bewoners, familie en buren trok door de straat richting het Wezenlandenpark: 21 van de 30 bewoners gingen mee. De hele buurt zwaaide de mensen uit. RTV Oost heeft opnames gemaakt. In de stralende zon hebben we op het Bevrijdingsfestival naar muziek geluisterd.”

De weersverwachting was niet gelogen, gaat Emmy verder: “De regen viel vervolgens met bakken uit de hemel. Wij hebben die capes over de mensen gehouden. Ze hadden een grote grijns op hun gezicht. Daarna werd het weer droog. Ik ben blij dat we het gedaan hebben. Dit is waar het ons om gaat. Het is een omslag van kwaliteit van zorg naar kwaliteit van leven.”

Anders organiseren van de zorg

Cliënten en bewoners hebben de afgelopen jaren andere wensen over hun zorg gekregen en de overheid kondigde bezuinigingen aan om de stijging van de zorgkosten te beperken. De Rijksoverheid heeft de kosten voor wonen en zorg gescheiden, zodat er minder financiering is voor grootschalige verzorgingshuizen. Sinds 2012 is woonzorgconcern IJsselheem bezig om de zorg anders te organiseren.

Wat de ouderen zelf onder de kwaliteit van leven verstaan, is sindsdien het uitgangspunt voor het werk. IJsselheem wil dat haar locaties een ‘heem’ zijn, een kloppend hart in de buurt waar ouderen zich thuis voelen. Onderdeel van deze verandering is kleinschalig wonen. De locatie Weezenlanden moest sluiten en midden in de wijk Assendorp is in 2013 het nieuwe zorghuis Anna Heerkens geopend.

Vrijwilligers moesten ook wennen

Wil is vrijwilliger bij Anna Heerkens. Het is 10.00 uur en zes vrijwilligers zitten aan de koffie. Nu hebben ze tijd met elkaar. Straks helpen ze bij de verhalenbingo. “We doen het voor de ouderen. Laatst bedankte iemand voor het mooie prijsje dat ze het gewonnen bij de bingo en vroeg of we dit niet drie keer per week kunnen doen.”

Dieneke neemt het over: “Vandaag lees ik het verhaal van Sneeuwwitje voor waarin alle getallen van de bingo verwerkt zijn. Sneeuwwitje maakte kennis met de zeven dwergen. In de tuin kwaakten 66 kikkers. Ze waste 13 bh-tjes. Iedere keer lezen we een ander verhaal. Als ik vertel, is het heel stil. Dit zijn aandachtige momenten met bewoners.”

Gewend aan grote organisaties

De overgang naar het kleinschalig wonen was voor de vrijwilligers niet gemakkelijk. Vrijwilligers in de zorg waren er altijd al, maar hun werk is veranderd. Ze waren gewend aan de grootschalige organisatie van de zorg. Ze sneden bijvoorbeeld grote hoeveelheden fruit die ze vervolgens kamertje voor kamertje rondbrachten.

Wil duikt in de geschiedenis: “Ik was al vrijwilliger op de Weezenlanden toen mijn schoonvader werd opgenomen. Mijn twee dochters liepen als klein meisje rond in de recreatiezaal. Dat is twintig jaar geleden. Nu werken ze allebei in de verpleging. Op de Weezenlanden was de groep bewoners veel groter. Iedereen moest naar kleinschalige woonvormen. Bewoners, artsen en vrijwilligers waren verdrietig dat de groep uit elkaar viel.”

“Een aantal vrijwilligers is ermee opgehouden. Wij hebben toch besloten door te gaan op de nieuwe locatie. Ik wil niet egoïstisch zijn, maar we doen het ook voor elkaar. Het was wel even wennen. Het is een gezellig, leuk clubje. We houden elkaar hier voortdurend voor de gek.”

Dikie springt op. “We moeten gaan lopen, anders wordt het te laat.” De vrijwilligers snellen weg en druppelen één voor één weer binnen met een statige oude dame aan de arm of een gerimpelde heer in een rolstoel. Samen kruipen ze achter de blauwe plastic bingokaarten. Een mooie ontmoeting begint.

Volgende week: Op je werk alsof je thuis bent

Volgende week verschijnt een artikel over de veranderingen in de zorg met het verhaal van de medewerkers van IJsselheem. “Een ei moest zo lang koken dat het bijna blauw was. Dat doen we niet meer.” Wat betekent het voor je eigen werk als kwaliteit van leven centraal staat?

Voor meer informatie over zorghuis Anna Heerkens:
www.ijsselheem.nl/wonen/zwolle/anna-heerkens

Kirsten Notten

Author Kirsten Notten

STORYTELLER EN STRATEEG | Mensen kunnen samen bergen verzetten. Laten we daar meer verhalen over vertellen.

More posts by Kirsten Notten

Join the discussion 2 Comments

  • Jacqueline Neuvel schreef:

    Hallo, ik lees net dat jullie verhaal Bingo hebben gespeeld. Wij willen dat ook heel graag eens organiseren. Zou ik van jullie dat verhaal van Sneeuwwitje voor waarin alle getallen van de bingo verwerkt zijn kunnen krijgen? Het is voor een vrouwenavond. Ik hoor het graag van jullie. Mvg Jacqueline

Leave a Reply