In de aanloop naar de klimaattop in Parijs maakten Iris met haar zoon Mander het plan om de laatste etappe van de Climate Miles te lopen en de klimaattop te bezoeken. Door de aanslagen in Parijs veranderde hun vreugde over het plan in de angst van een moeder over de veiligheid van haar kind. Iris stond op het punt op het hele plan af te blazen. Dit is het derde en laatste deel over de Klimaattop in Parijs door Zwolse ogen.

Iris wandelde zelf zo vaak als ze kon mee met de Climate Miles om haar betrokkenheid bij het klimaat een vorm te geven. Het is de wandeltocht van Nederland naar Parijs om aandacht te vragen voor acties om de gevaarlijke klimaatverandering tegen te gaan. Dat deed ze zonder haar zoon Mander die naar school moest. Juist de laatste etappe naar Parijs wilde ze samen met Mander lopen.

De angst van een moeder
En toen brak de hel in Parijs los. Gewone mensen op terrasjes, in een restaurant, bij een voetbalwedstrijd en in een concertzaal werden koelbloedig vermoordt. Tijdens deze aanslagen stierven 130 mensen en meer dan 350 mensen raakten gewond. Hoe kon ze nu haar kind meenemen naar Parijs? Vrolijke plaatsen waren opeens gevaarlijk geworden. Twee dagen na de aanslagen liep Iris naast Marjan Minnesma, directeur van Urgenda en de initiatiefnemer van de wandeltocht. Ze vroeg haar of zij haar kind nu mee zou nemen naar Parijs. Marjan antwoorde dat zij het niet wist. Dat gaf Iris rust. Ze hoefde niet meteen te weten wat ze zou doen.

Een week later reisde Iris opnieuw alleen af richting Parijs om mee te lopen. Deze keer ging er van alles mis tijdens haar reis. Ze belandde op het verkeerde station in Parijs, mistte daarmee een afspraak met een bevriende wandelaar die haar naar een hotel kon brengen en zat om elf uur ’s avonds moe en alleen in de trein zonder dat ze wist hoe ze de nacht moest doorbrengen. Het licht viel uit in de trein en een colonne militairen begon een zoektocht in de trein onder banken en in bagagerekken. Iris moest toegeven dat ze bang was, de controle kwijt was en het niet in haar eentje zou redden.

Parijs veiliger dan ooit
Iris heeft vervolgens een medepassagier aangesproken. Mensen begonnen haar te helpen. Ze kreeg een tip voor een hotel vlakbij Paris Nord, zodat ze de volgende dag makkelijk bij de wandeltocht kon komen. Iemand gaf haar een metrokaartje en liep met haar mee naar het juiste metrostation. Het hotel was vol, maar de medewerker verwees haar door naar een hostel. Ze vroeg of het veilig was om midden in de nacht alleen door Parijs te lopen. Hij zei dat Parijs veiliger dan ooit was, met extra bewaking en alerte inwoners. Iris besefte hoeveel hulp ze kreeg en vond haar vertrouwen weer terug.

Het avontuur bracht haar nog een engeltje. Bij het twitteren kreeg ze contact met een andere moeder die met haar kinderen mee wilde lopen met de Climate Miles. Deze moeder vroeg hulp voor de reis. Iris begon haar te koppelen aan bekenden totdat ze op haar twitteraccount las dat deze moeder ook in Zwolle woonde. Deze kans liet ze niet voorbij gaan. Ze besloten samen naar Parijs te gaan voor de laatste etappe. Iris had niet enkel vertrouwen maar ook een reisgenoot gevonden. Vrijdag 27 november reden ze met drie kinderen achter in de auto op weg.

De stad ontvangt de hoop
De laatste etappe was 15 kilometer. Die dag liep als speciale gast André Kuipers, de Nederlandse astronaut mee. De moeders grepen deze kans aan om de wandeling voor hun kinderen spannender te maken. Iris vroeg meteen aan de start van de wandeling of Mander met Kuipers op de foto mocht. Natuurlijk mocht dat. Het brak het ijs voor de kinderen. Later die dag ging Mander zelf naast André Kuipers lopen en vroeg hem waarom hij meeliep en waarom hij astronaut was geworden.

Door de aanslagen mochten er geen bijeenkomsten meer gehouden worden in Parijs. De wandelgroep van de Climate Miles moest zich vanwege veiligheidsvoorschriften opsplitsen in groepjes van tien, waarbij mensen twee aan twee Parijs in zouden lopen. Eenmaal in Parijs bleek dat echter niet meer nodig. De groep mocht in z’n geheel de stad in lopen. Ze waren supertrots dat ze de Climate Miles hadden afgelegd. Iris legt de kracht van het moment uit: “Yes, we doen het gewoon. Aan het begin van de klimaattop laten we zien dat we iets doen. We laten ons niet leiden door angst maar door vertrouwen. De mensen in Parijs lachten en zwaaiden naar ons, blij met bezoekers in een stad die haar wonden likt. De stad ontving de hoop.”

Met een astronaut op de foto
Nu wilde Iris ook met Mander naar de klimaattop. De laatste hobbel moest genomen worden: vrij vragen voor school. Ze had zich voorgenomen dat ze sowieso met Mander zou gaan en de consequenties van de inspectie zou accepteren. Liever had ze dat Mander officieel toestemming kreeg. Samen met de vader van Mander maakte ze een brief met de foto’s met de ontmoeting met André Kuipers. Hun reden om vrij te vragen was dat er beter onderwijs nodig is gericht op de toekomst. De directeur erkende dat het een ongebruikelijke reden was maar gaf ruimhartig toestemming en wenste ze veel plezier. Ze konden uiteindelijk genietend en in alle openheid naar de klimaattop in Parijs.  

Tijdens de klimaattop zijn Iris en Mander ook langs gegaan bij het café dat is beschoten. Ze vonden kogelgaten in de muur, hartjes, veel bloemen en uit het hart gegrepen teksten. Eerlijk en met voelbaar verdriet. Iris blikt terug op dat moment: “Waarom doen mensen dit elkaar aan? Ik besef dat ik met al mijn liefde liever zoveel mogelijk goeds bijdraag. Mijn motto “Ja, ik doe wat ik kan” wordt weer ferm bevestigd. Trots ben ik op onze bijdrage. Dit is het fijnste wat er is. Ik kan mijzelf met liefde in de spiegel aankijken en weet tot in het diepst van mijn hart: ik doe echt wat ik kan.”

aanslagen Parijs klimaattop

aanslagen Parijs klimaattop

Kirsten Notten

Author Kirsten Notten

STORYTELLER EN STRATEEG | Mensen kunnen samen bergen verzetten. Laten we daar meer verhalen over vertellen.

More posts by Kirsten Notten

Leave a Reply