Hoe maken we lokaal eten echt gemakkelijk en leuk? Deze vraag stond centraal tijdens de Regio Revolutie, bijeenkomst 2, bij Club Cele. Het wachten is op een revolutionair idee, aldus moderator Willem Alkema. Of is het idee wellicht al ergens anders bedacht en uitgevoerd, en hoeven wij het hier in het Zwolse alleen nog maar te herhalen? Een avond over het snijvlak tussen kunst en de boerderij, en over de gemeenschappelijke koelkast.

Laten we het niet meer hebben over boeren en burgers, zo klinkt tijdens de avond over Regio Revolutie, deel 2, bij Club Cele. Want als we het hebben over boeren en burgers, dan is het al een wij-zij verhaal. Terwijl boeren en burgers bij elkaar moeten komen, wil eten uit de regio kunnen werken. Laten we het daarom liever hebben over mensen. De ene mens houdt de varkens, de ander eet ze. Dus die mensen zijn verbonden, of ze het nu beseffen of niet.

Van zaadje tot karbonaatje

Om die verbinding te versterken, werd in Brabant, in de Peel, het project Foodlab Peel opgestart. Twaalf kunstenaars pitchten tijdens de Dutch Design Week aan zes boeren hun ideeën en uiteindelijk gingen vijf koppels verder om hun projecten uit te voeren. Om over het project te vertellen is één van die kunstenaren aanwezig in Club Cele: Tineke Schuurmans. Als fotograaf wordt ze gefascineerd door voeding.

‘Ik woonde in de stad’, vertelt Tineke, ‘en vaak is de oorsprong van vlees niet bekend. Ik wilde in contact met slager en jager aan den lijve ondervinden hoe het vlees op mijn bord terecht komt en wat dat met mij doet als mens.’ Vanuit die fascinatie is Tineke gaan pitchen en zij werd gekoppeld met Henk en Horry, houders van een varkensboerderij. Hun boerderij ligt vlakbij de dorpskern van Deurne, maar er was weinig echt contact. Tineke’s centrale vraag: hoe kan er meer verbinding ontstaan?

Van zaadje tot karbonaatje, zo noemen Henk en Horry het hele proces van varkenshouden in het filmpje dat over het kunstproject van Tineke is gemaakt. En wat we tijdens de bijeenkomst bekijken. Om de omgeving er meer bekend mee te maken, zien we Henk op de bakfiets door het dorp rijden, met onder een deken kleine, zachte biggetjes. Een hoge aaibaarheidsfactor en menig inwoner kan het niet laten om ze even aan te raken. Ook zien we het concrete kunstproject van Tineke: close-up foto’s van de ogen van de varkens, tentoongesteld in het dorp. Je ziet de emoties erin, het lijken net mensenogen.

Romantiek versus realiteit

Henk en Horry waren al begonnen met social media, maar hebben dat nog verder opgepakt. Ze maakten 24 afleveringen over hun bestaan, waarbij ze zelf de beelden opnamen met hun smartphone. Ook volgde Tineke ze in hun werk, maar ook ging ze in gesprek met de mensen uit Deurne. ‘De bewoners stonden daar niet voor in de rij’, vertelt Tineke. Het is nogal wat om je mening te geven over een boer uit de buurt.

Ondanks dat de mensen van de boerderij en het dorp in Deurne dichterbij zijn gekomen, is er nog maar mondjesmaat meer direct verkoop, bekent Tineke. De romantiek van regionaal voedsel en de realiteit lijken nog ver van elkaar vandaan. Een aantal obstakels wordt al direct gedefinieerd: of de prijs wordt hoger of je moet als consument alle boerderijen langs fietsen. Is de Regio Revolutie dan een utopie?

Koelkast in de wijk

Dan oppert er iemand in het publiek dat er bij Dorwerd in de buurt een koelwagen, een gemeenschappelijke koelkast, staat, waar consumenten hun lokale vlees, melk en groenten kunnen ophalen. Waarom zo’n wagen niet neerzetten in de Wipstrik? Iemand anders vertelt over nieuwe verdienmodellen, waarbij consumenten een aandeel in een boerderij nemen of zelfs deeltijd boer worden. Aan het eind van de sessie wordt voorgesteld om de SRV-man weer in ere te herstellen. Of in de supermarkt toch meer ruimte te geven voor lokale producten.

Waar iedereen het mee eens lijkt te zijn: er moet een verhaal verteld worden. Over de lokale boer, maar vooral over zijn producten. En ook over de voordelen voor de consument én het milieu van lokaal eten. Zodat mensen wat bewuster kunnen kiezen en niet alleen op de prijs afgaan. Zodat mensen weten dat een echte komkommer of tomaat niet naar water smaakt, maar naar, tja, komkommer en tomaat.

De ideeën worden gevormd in kleinere groepen en later gedeeld met de hele zaal. Door de resultaten van de groepen lijkt de regio revolutie niet meer op een utopie. Maar dan moet er wel actie ondernomen worden. En daarom, zoals het een goede Club Cele bijeenkomst betaamd, worden er naderhand namen en adressen verzameld van bezoekers die willen meedenken over toekomstige plannen. Wie weet staat er binnenkort een gemeenschappelijke koelkast in de wijk.

Afbeelding via Freepik.

Anne van den Berg

Author Anne van den Berg

Anne van den Berg is geboren en getogen onder de rook van Utrecht, maar vertrok voor haar opleiding journalistiek naar Zwolle. Inmiddels tikt ze bijna tien jaar als import-blauwvinger aan. Ze is betrokken bij dit sociale en betere initiatief, omdat ze gelooft in het goede van de mens. Meer over haar werk vind je op: www.editoranne.nl

More posts by Anne van den Berg

Leave a Reply