“We wilden een watertaxi, maar we hadden geen boot.” Ivette Halkes weet het begin van het initiatief puntig uit te leggen. Een half jaar geleden bedachten zeven mensen op KanaalsaVAARi dat de verbinding van water en Zwolle beter tot z’n recht zou komen met een watertaxi. Maar hoe zorg je ervoor dat zo’n een idee ook werkelijkheid wordt? Dit is deel III in de serie over de KanaalsaVAARi en de watertaxi.

Foto’s: Jochem Kossen

Koningsdag lonkte

Het watertaxi-team heeft drie gouden regels: Gewoon beginnen. Houd het klein. Heb plezier. Koningsdag lonkte met een pilot van de watertaxi. Met het bezoek van de koning aan Zwolle zou de dag extra feestelijk zijn. We zagen het meteen voor ons, in een stralende lentezon varen met mensen in een blijmoedige koninginnedag- sfeer door de gracht rond de binnenstad. De brandende vraag was: “Welke boot gaat varen?”

Jan, de ervaren bestuurder en Roel, de meubelmaker met een passie voor verbinding, maakten een rondje langs de waterbedrijven van Zwolle: Hiawatha met haar verhuurpunt in de binnenstad en de rondvaartboten. Deze commerciële partijen hadden zich allemaal wel eens over het concept gebogen, maar geconcludeerd dat een watertaxi niet rendabel te exploiteren viel. Ze hadden geen enkel bezwaar tegen een initiatief van bewoners van Zwolle en wilden zo mogelijk de watertaxi helpen. Maar een boot was nog niet gevonden.

Jan kende de stichting ‘Schipper mag ik ook eens varen.’ Deze club wil een boot toegankelijk maken voor mensen met een beperking zodat zij kunnen genieten van een meerdaagse vaartocht op het water. De mensen van ‘Schipper’ reageerden enthousiast en legden contact met de roeivereniging in Hattem. Binnen een paar weken hadden we een twee sloepen met ieder zes roeiers als watertaxi ter beschikking. De opbrengst zou naar het goede doel ‘Schipper’ gaan. Met de spierballenkracht van zes roeiers zou het de meest duurzame watertaxi ter wereld worden. Ik kon misschien wel het leukste persbericht ooit schrijven: Watertaxi vaart met Koningsdag.

Sneeuw en storm

Halteborden en sponsoren voor broodjes en paraplu’s waren snel geregeld. We genoten van de positieve sfeer in ons team en de hulp die we kregen. Ivette had goed contact met de gemeente en de toestemming voor ophalen geld voor een goed doel en het gebruik van steigers als halte was zo geregeld. We moesten wel rekening houden met een plaatselijke vaarverbod tot 14.00 uur op de route van de boottocht van het koninklijke bezoek. Dus we pasten het schema aan en zouden vanaf 14.00 uur gaan varen.

Twee weken voor Koningsdag was het nog koud. In tegenstelling tot vorige jaren, hadden we geen vroege maar een late lente. De vooruitzichten waren wisselvallig. Gelukkig hadden we al paraplu’s geregeld voor de passagiers.

De mensen van de roeivereniging wilden ’s ochtends op Koningsdag vanuit Hattem naar Zwolle komen roeien. Het vaarverbod bleek echter ook van toepassing te zijn op de aansluiting van het Zwarte Water op de gracht waar ze langs moesten varen. Bovendien ging het vaarverbod al op dinsdagmiddag voor Koningsdag in. “Uitzonderingen waren echt niet mogelijk!”, hoorde Ivette van de gemeente. De roeiers zouden dinsdagochtend al naar Zwolle moeten komen.

Ondertussen werd het weerbericht steeds dramatischer. Sneeuw en storm konden we verwachten. De roeiers vroegen of we de watertaxi met dit weer door wilden laten gaan. De onhandige planning vanwege het vaarverbod en het slechte weer maakten het feestje minder feestelijk. Ivette, Roel en Jan hielden op maandagochtend crisisoverleg. Als ze druk zouden uitoefenen, zouden de roeiers wel komen. Maar daarmee zouden we onze gouden regel, dat we plezier willen maken, overtreden. Ook voor de roeiers moest het leuk zijn. Ze hakten de knoop door en bliezen het plan van de sloepen als watertaxi af.

watertaxi

Als onze neuzen zonnepanelen waren geweest

Wat nu? We leken terug bij af te zijn. Wel een plan, pr, halteborden en vrijwilligers voor de watertaxi, maar geen boot. Jan belde met de voorzitter van ‘Schipper’, Jan Paul. Deze had op een bijeenkomst over het plan van de watertaxi verteld. Zijn gesprekspartner bleek vader te zijn van twee jonge mensen die een verhuurbedrijf van kleine bootjes waren begonnen. Hij had deze bootjes aangeboden. Omdat er al roeiers waren, was dat niet nodig. Maar nu kon Jan Paul bellen naar de vader met de vraag of ze alsnog wilden varen. Binnen een half uur was een alternatief geregeld.

Ivette en Jan pasten het vaarschema aan. Vanwege het slechte weer verwachtten ze minder passagiers. Mensen konden alleen opstappen op de steiger bij Hiawatha en afgezet worden bij de Vispoorterbrug. Op Koningsdag verzamelden we ons om 13.00 bij de steiger. Alle horrorweerberichten voor Koningsdag ten spijt had Zwolle een stralende zon. Koud. Dat was het wel. Maar wat was het zonnig.

De twee bootjes waren al vroeg al fluisterend aan het varen. Ze pikten mensen op die van het station kwamen en brachten ze richting het Kerkbrugje. Groepen jongeren en vrienden, ouders met kinderen en stelletjes voeren in een blijmoedige koninginnedag- sfeer door de gracht. Uiteindelijk heeft de Watertaxi een kleine honderd mensen via het water vervoerd. “Schipper” was blij met de opbrengst van €250,-.

Ivette en ik hadden aan het eind van de dag een verbrandde neus. We hadden genoeg warme kleren bij ons, maar geen zonnebrand. Een hele middag op en rond het water gaf de UV straling vrij spel. Als onze neuzen zonnepanelen waren geweest, had de Watertaxi energieneutraal kunnen varen.

De tweede pilot staat nu gepland op 25 juni met de architectuur Biënnale. Deze keer wel met de spierballenkracht van de sloeproeiers uit Hattem.

 

Lees ook het blog van Ivette over de avonturen van de Watertaxi op Koningsdag >>. 


Het begon met een blijmoedige tocht langs een drijvende tuin en een drijvende sauna op het Almelose kanaal. Ivette Halkes had het initiatief genomen voor de KanaalsaVAARi geïnspireerd door de bijeenkomsten over de Spontane Stad. Sindsdien volg ik namens Zowell dit initiatief om als participerende verhalenverteller verslag te doen van de ontwikkelingen. In deel I van deze serie over de watertaxi lees je hoe het idee voor de watertaxi ontstond. Deel II is in de papieren Zowell #1 te vinden, met de botsing tussen initiatiefnemers die lekker bezig zijn en een poging tot borging en plannen.

Kirsten Notten

Author Kirsten Notten

STORYTELLER EN STRATEEG | Mensen kunnen samen bergen verzetten. Laten we daar meer verhalen over vertellen.

More posts by Kirsten Notten

Leave a Reply