Annemarieleven

Huisje vol verhalen

Vijf leegstaande brugwachtershuisjes in Zwolle krijgen een nieuwe bestemming. Ze worden een plek voor ontmoeting. Ik mocht namens Zowell plaatsnemen in één van de huisjes. Het was spannend, het voelde toch een beetje als een blind date, maar ik werd aangenaam verrast.

Begin november kreeg ik een mailtje van Kirsten binnen:

“Kreeg net bericht van Eric Baart dat hij de sleutel van een brugwachtershuisje aan Zowell wil geven. Daar ontmoeten we een onbekende op maandagavond 9 november van 20.00 tot 21.00 uur. Vervolgens geef je de sleutel wil door. Dit biedt een leuke ontmoeting, een kans om Zwolse verhalen te delen en mogelijk een kort verhaaltje voor de website.

Wie heeft zin om dit te doen? Graag vandaag reactie. Als niemand van ons kan, geeft hij de sleutel aan iemand anders.”

Ik had al eerder van het project ‘Waar wacht je op’ gehoord. Gooitske Zijlstra en Anne-Marth Kuilder hebben het initiatief genomen vijf leegstaande brugwachtershuisjes een nieuwe bestemming te geven. Mensen die een idee hebben voor een kortdurend project kunnen snel aan de slag. Zo hebben Erik van der Spek en Liane Mensink hun idee ‘Kant en Wal’ uitgevoerd. Gedurende een periode van zes weken vinden er twee avonden per week kleine ontmoetingen plaats in het kleine huisje van de Schoenkuipenbrug, bij de Turfmarkt.

Stoute schoenen
Op de website www.brugwachtershuisjeszwolle.nl vertelt initiatiefnemer Erik van der Spek over zijn project: “Ontmoeten. Zonder dat er een doel is voor de ontmoeting. Hoe vaak overkomt je dat nu nog? Ik zit dit te typen in de trein. Iedereen om mij heen is druk met een scherm voor zijn neus en een koptelefoon op het hoofd. Vaak vraag ik mij af wat al die mensen bezig houdt, waar ze naar onderweg zijn en waar ze vandaan komen.’

‘Soms trek ik de stoute schoenen aan en begin een praatje. Wat mij dan opvalt is dat er altijd raakvlakken zijn tussen twee mensen. Ook met al deze mensen om mij heen met een scherm voor hun neus en een koptelefoon op hun hoofd. Dat vind ik een mooie gedachte. Het project ‘Kant en Wal’ heeft als doel om onbekenden elkaar te laten ontmoeten en te laten ervaren dat iedereen raakvlakken heeft.”

Brugwachtershuisjes in mijn naam
Het leek mij meteen leuk om mee te doen. Uit nieuwsgierigheid naar wie ik zou ontmoeten en hoe die ontmoeting dan zou zijn. Interesse in bruggen, sluizen en brugwachtershuisjes heb ik van huis uit meegekregen. En misschien zit het wel in de genen, met zoals mijn achternaam doet vermoeden een voorouder die bij een zijl (met andere woorden, sluis) woonde. En mijn leven lang heb ik in zomervakanties vanaf het water gezwaaid naar brugwachters of geld in hun klompje aan de hengel gedaan.

Zo gebeurde het dat  ik namens Zowell de sleutel van het brugwachtershuisje in ontvangst nam. Met daarop de afspraak: maandag 20.00. Lang geleden dat ik voor het laatst een blinddate had. Met enige opwinding stapte ik op de fiets, in weer en wind door de donkere avond. Wie zou ik in het huisje ontmoeten?

Het licht brandde, de ramen waren beslagen, de deur was al van het slot. De voor mij onbekende had plaatsgenomen op een van de twee krukjes aan het tafeltje, waarop koffie, thee en koekjes klaarstonden.

Iemand die ik nergens van ken
In het uur dat voorbij, vloog heb ik met Arjen kennisgemaakt. We praatten over het leven, brugwachters van toen en nu, over Zwolle, over de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, waar we in dezelfde tijd onze studie hebben gedaan. Over dit huisje vol verhalen. En natuurlijk over het podium dat wij initiatieven – zoals ook deze – graag willen bieden in Zowell Magazine.

Het was leuk om iemand te spreken die ik nog nergens van ken. Verrassend om te merken dat er dan toch raakvlakken zijn. Misschien dat je daar ook naar op zoek gaat in zo’n ontmoeting.

brugwachtershuisje zwolle

Sleutel voor Syrische jongen
Op de goed bezochte reünie, later die maand, hoorde ik vooral enthousiaste verhalen. Van mensen die openstaan voor het onbekende, nieuwsgierig zijn naar een ander. Een van de deelnemers heeft al een plan gemaakt een deel van zijn garage als ontmoetingsplek in te richten voor de buurt en zo ruim tachtig mensen met elkaar in contact te brengen. Daar word je toch blij van?

De sleutel had ik willen doorgeven aan Louay, een Syrische jongen die verbleef in de IJsselhallen, met wie ik inmiddels bevriend ben geraakt. Omdat hij echter een dag later ineens zou verhuizen naar een andere opvanglocatie kon dat niet doorgaan. Gelukkig was Zowell’s webmaster Ruud standby. Omdat hij nog niet zo heel lang in Zwolle woont, was dit project een mooie gelegenheid om een mede-Zwollenaar te ontmoeten.

De blind date was geslaagd en vol enthousiasme vertelde ik, en later Ruud, over deze ontmoeting. Deze avond met de onbekende heeft voor mij als vormgever ook nog iets anders opgeleverd. Voor het eerst van mijn leven heb ik een verhaal in woorden in plaats van in beeld gemaakt. Misschien had ik daar wel op gewacht.